Prof. Michał Kleiber

Prof. zw. dr hab. inż. Michał KLEIBER

Prof. zw. dr hab. inż. Michał KLEIBER jest wybitnym uczonym w dziedzinie mechaniki, informatyki stosowanej oraz metod komputerowych mechaniki.

Jest członkiem Korespondentem PAN, Dyrektorem Instytutu Podstawowych Problemów Techniki PAN, Ministrem Nauki - Przewodniczącym Komitetu Badań Naukowych.

W 2001 r. został laureatem Nagrody Funduszu Nauki Polskiej za opracowanie nowych metod analizy i optymalizacji w nieliniowej termomechanice ciał odkształcalnych.

Urodził się w 1946 r. w Warszawie. Studiował na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej, gdzie w 1968 r. uzyskał, z wyróżnieniem, dyplom magistra inżyniera w zakresie teorii konstrukcji. Ponadto studiował na Wydziale Matematyki, Informatyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując w 1971 r. magisterium z matematyki. Od roku 1972 pracuje w Instytucie Podstawowych Problemów Techniki PAN, gdzie habilitował się w 1978 r. Tytuł profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1984 r. a profesora zwyczajnego - w roku 1989.

Jest członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i Akademii Inżynierskiej w Polsce. Prof. M. Kleiber jest także przewodniczącym Rady Dyrektorów Placówek Naukowych PAN oraz członkiem Prezydium PAN. Był stypendystą Fundacji im. A. von Humboldta w Instytucie Statyki i Dynamiki Konstrukcji na Uniwersytecie w Stuttgarcie. W trakcie wielokrotnych pobytów w RFN prof. M. Kleiber brał udział w badaniach dotyczących modelowania i symulacji komputerowej złożonych zagadnień nowoczesnej techniki, takich jak analiza nieliniowych drgań przekrycia stadionu olimpijskiego w Monachium czy badanie zachowania się w trakcie lotu promu kosmicznego Columbia. Był także członkiem grupy badawczej, która opracowała komputerowy system analizy konstrukcji LARSTRAN, używany w wielu instytucjach badawczych i biurach projektowych na całym świecie.

Prof. M. Kleiber przebywał jako "visiting professor" na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, był wielokrotnie zapraszany do prowadzenia cykli wykładów w różnych ośrodkach badawczych na świecie. Ponad 30 razy zapraszany był do wygłaszania głównych referatów na międzynarodowych kongresach i sympozjach. W 1991 r. otrzymał nagrodę Uniwersytetu Tokijskiego.

Obszar pracy badawczej prof. M. Kleibera usytuowany jest na pograniczu szeroko rozumianej termomechaniki, metod numerycznych oraz informatyki. W swojej pracy naukowej zajmuje się badaniami nad nieliniową mechaniką ciał odkształcalnych i konstrukcji. Prowadzi również badania nad zastosowaniem metod informatycznych w badaniach naukowych, technice i medycynie. W mechanice ciał odkształcalnych zajmuje się teorią dużych deformacji, plastycznością i pękaniem metali, statecznością konstrukcji oraz mechaniką układów o losowych właściwościach.

W zakresie metod numerycznych i informatyki stosowanej badania naukowe prof. M. Kleibera dotyczą metody elementów skończonych, optymalizacji, inżynierii oprogramowania i symulacji komputerowej. Do najważniejszych Jego osiągnięć naukowych należy sformułowanie podstaw teoretycznych i efektywna implementacja komputerowa metody elementów skończonych w zastosowaniu do nieliniowych problemów mechaniki konstrukcji, opracowanie metody stochastycznych elementów skończonych oraz analiza wrażliwości złożonych nieliniowych układów konstrukcyjnych.

Jest autorem ponad 200 artykułów w renomowanych czasopismach o światowym obiegu, w tym zamieszczanych w wielu czasopismach znajdujących się na liście filadelfijskiej.

Prof. M. Kleiber jest autorem wielu książek. Monografia "The Stochastic Finite Element Method" była pierwszą na świecie książką wskazującą na możliwość wykorzystania metody elementów skończonych do analizy układów o własnościach losowych, zaś monografia "Parameter Sensivity in Nonlinear Mechanics" jest do dzisiaj jedynym na świecie zbiorowym opracowaniem problematyki wrażliwości nieliniowych konstrukcji na parametry projektowe. Obie te książki znalazły się na listach bestsellerów czołowego światowego wydawnictwa naukowego John Wiley & Sons.

Prof. M. Kleiber był promotorem 17 rozpraw doktorskich. Jest także zaangażowanym dydaktykiem; prowadził zajęcia na wielu uczelniach w kraju i zagranicą. Jest redaktorem naczelnym oraz członkiem kolegiów redakcyjnych wielu prestiżowych wydawnictw naukowych w kraju i zagranicą. Jest członkiem Centralnej Komisji ds. Tytułu i Stopni Naukowych. W ostatnich latach był bardzo zaangażowany w sprawy uczestnictwa uczonych polskich w programach badawczych Unii Europejskiej. W znaczący sposób przyczyniał się do rozwoju kadry naukowej w Politechnice Lubelskiej oraz jej współpracy naukowej z Instytutem Podstawowych Problemów Techniki PAN.