Wyższa Szkoła Inżynierska

POLITECHNIKA LUBELSKA 1953-2003
Zarys Historii Uczelni - Wyższa Szkoła Inżynierska

Edward Śpiewla

Starania o przemianowanie Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej w Lublinie w Wyższą Szkołę Inżynierską – z możliwością kształcenia w systemie studiów dziennych, kierownictwo Uczelni podjęło formalnie w roku 1964. Wyjątkowo życzliwym rzecznikiem tej sprawy był przewodniczący Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie – gen. Paweł Dąbek. W liście do Ministra Szkolnictwa Wyższego z dnia 09.05.1964 r. pisał: "młodzież z Lubelszczyzny podejmująca studia politechniczne w Warszawie, Gdańsku czy Wrocławiu napotyka duże trudności. Niektórzy z nich po pewnym czasie przerywają studia na skutek trudnych warunków materialnych, szczególnie wówczas, gdy nie mogą z różnych względów otrzymać stypendiów i miejsca w domach akademickich. Dla nich możliwość studiowania w Lublinie byłaby wielką życiową szansą i tego rodzaju głosy słyszymy ciągle wśród młodzieży i rodziców".

Rektor WSInż. Stanisław Podkowa przedłożył Ministrowi Szkolnictwa Wyższego podobne uzasadnienia potwierdzone danymi z rozpoznania realnego zapotrzebowania na kadrę inżynierską w regionie.

Intensywne starania Kierownictwa Uczelni, kierownictwa władz partyjnych i państwowych miasta i województwa sprawiły, że Rada Ministrów swoim Rozporządzeniem z dnia 28.04.1965 r przekształciła Wieczorową Szkołę Inżynierską w Wyższą Szkołę Inżynierską - z prawem kształcenia w systemie studiów dziennych, wieczorowych i zaocznych. Decyzja ta ziściła – przynajmniej w części – marzenie inicjatorów utworzenia w Lublinie akademickiej uczelni technicznej. Ogłoszone egzaminy wstępne na studia dzienne na trzech wydziałach WSInż., społeczność Lubelszczyzny odnotowała z dużym uznaniem i zadowoleniem.

W tej nowej sytuacji organizacyjnej Uczelni dziekanami poszczególnych wydziałów byli: Stanisław Matyaszewski – Budownictwa Lądowego, Mieczysław R. Krzywicki – Elektrycznego, Seweryn Bobiński – Mechanicznego. W strukturze Uczelni funkcjonował także tzw. Wydział Ogólnotechniczny, który realizował nauczanie na wszystkich kierunkach – jego dziekanem był Wacław Jaśkiewicz. Strukturę Wydziału tworzyły: Zespół i Pracownia Chemii, Zespół i Pracownia Fizyki Technicznej oraz Zespół Matematyki i Pracownia Metod Numerycznych. Wydział ten w 1968 r. zlikwidowano, przyporządkowując organizacyjnie matematyków i fizyków do Wydziału Elektrycznego, zaś chemików – do Wydziału Budownictwa Lądowego. Te trzy zespoły nauk podstawowych realizowały dydaktykę – zawsze na wszystkich kierunkach i formach studiów prowadzonych w Uczelni.

W ramach wszystkich wydziałów działały zespoły dydaktyczne i pracownie. Organem kolegialnym Uczelni była Rada Szkoły, w skład której wchodzili: rektor, dziekani, kierownicy studiów wieczorowych i zaocznych z poszczególnych wydziałów oraz dyrektor administracyjny. Rada Szkoły zajmowała się bieżącymi problemami Uczelni oraz kierunkami jej rozwoju.

W roku akademickim 1965/66 Wyższa Szkoła Inżynierska zatrudniała 146 pracowników, w tym 43 dydaktyczno-badawczych. W latach następnych zatrudnienie rosło proporcjonalnie do potrzeb, i tak: w roku 1966 pełne zatrudnienie wynosiło 167 osób, w tym 77 – pracowników dydaktyczno-badawczych; w roku 1969 zatrudnienie wzrosło do 322 osób, w tym 146 – pracowników dydaktyczno-badawczych; w roku 1972 – 595, w tym 240 pracowników dydaktyczno-badawczych. W pierwszym roku istnienia Wyższej Szkoły Inżynierskiej w ramach wszystkich form kształcenia (studia dzienne, zaoczne i wieczorowe) studiowało około 1300 osób, podczas gdy w 1969 r. – już 2700 osób, w tym 1100 w formie studiów wieczorowych, 700 – zaocznych oraz 900 – dziennych. Zajęcia ze studentami prowadziło wówczas: 3 profesorów, 11 docentów, 20 doktorów nauk oraz kilkunastu doktorantów. Pozostali wykładowcy posiadali stopnie magistra lub magistra – inżyniera. Przytoczone liczby dobitnie ilustrują trudności, na jakie natrafiano rozwijając ekstensywnie kształcenie – zresztą pod silną presją społeczną.

Na olbrzymie trudności władze szkoły natrafiły również w zakresie zabezpieczenia spraw socjalno - bytowych studentów dziennych. Część studentów WSInż kwaterowana była w domach studenckich UMCS i WSR, zgodnie z obowiązującymi wówczas zasadami środowiskowych podziałów miejsc. Dostosowano również barak przy ul. Langiewicza 14, gdzie w trzech salach kwaterowano do 51 osób (na łóżkach piętrowych). Kiedy stało się konieczne przeznaczenie tych sal w baraku dla celów dydaktycznych, Szkoła uzyskała pomieszczenia na zakwaterowanie w obiekcie o podobnym standardzie, przy ul. Oboźnej 3. Tutaj studenci uzyskali 50 miejsc w pokojach 6-osobowych i dużą świetlicę jako miejsce nauki i kreślarnię. Położenie tego obiektu (około 4 km od Uczelni) bardzo utrudniało studentom kontakt z Uczelnią.

Warunki zakwaterowania studentów WSInż. w baraku przy ul. Langiewicza 14

Wyjątkowych starań wymagało zdobywanie miejsc kwaterunkowych dla studentów studiów zaocznych, zwłaszcza odpowiadających ich możliwościom finansowym. Sprawy wyżywienia studentów były podobnie złożone. Do czasu wybudowania własnej stołówki, studentów kierowano do miejskich zakładów gastronomicznych (jadłodajni „Ludowej”, „Baru Centralnego”, „Baru Racławickiego”, „Śródmiejskiej” i innych), stołówek UMCS, a pracowników do stołówki UMCS – „Kleina”, przy Placu Litewskim. Wyraźną poprawę w tym zakresie uzyskano, kiedy w budynku „Oxford” przy ul. Nadbystrzyckiej urządzono tymczasową, ale własną stołówkę dla 500 osób (1.02.1972 r.).

Jako priorytetowe uznano działania, których celem było pozyskiwanie pracowników z innych ośrodków oraz wiązanie etatowym zatrudnieniem tych specjalistów, którzy współpracowali wcześniej z Uczelnią. W grudniu 1966 r. uzyskano pierwsze nominacje na docentów. Wnioskując systematycznie o kolejne osoby, legitymujące się znaczącym dorobkiem zawodowym, uzyskano na tej drodze – do roku 1973 – 22 nominacje na stanowiska docentów etatowych i kontraktowych.

Barak przy ul. Wiercińskiego - w nim także odbywały się zajęcia dydaktyczne

Prowadzenie badań dotąd było przywilejem, z którego korzystało zaledwie kilkanaście osób. Teraz stało się obowiązkiem każdego pracownika naukowo-dydaktycznego, każdego nauczyciela. Podjęto więc organizowanie zespołów badawczych oraz pracowni i laboratoriów naukowych. Wymagało to ogromnego wysiłku organizacyjnego i przebudowy mentalności kadry Uczelni. W roku 1966 utworzono funkcję prorektora ds. nauczania, którą powierzono utalentowanemu organizatorowi doc. mgr inż. Sewerynowi Bobińskiemu. W roku 1969 koniecznym stało się utworzenie funkcji prorektora ds. nauki i godność tą powierzono doc. mgr inż. Ryszardowi Cylcowi, wybitnemu praktykowi w zakresie technologii budowy maszyn.

W dniu 1.10.1969 r. Radę Szkoły przekształcono w Senat, który tworzyli: rektor, prorektorzy, dziekani, przedstawiciele rad wydziałów, przewodniczący komisji ds. – nauczania i wychowania, badań naukowych, rozwoju kadry, przedstawiciele organizacji politycznych i społecznych pracowników i studentów oraz pomocniczych pracowników naukowo-dydaktycznych. Odtąd Senat stanowił i stanowi do dziś gremium, które opiniuje i podejmuje decyzje o wszystkich ważniejszych przedsięwzięciach i kierunkach rozwoju Uczelni.

Obok spraw kadrowych najważniejszą barierą ekstensywnego rozwoju Uczelni stanowiła szczupłość bazy lokalowej. Po usilnych staraniach uzyskano wstępną decyzję Wydziału Gospodarki Komunalnej Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie o przeznaczeniu około 12 ha terenów przy ulicy Nadbystrzyckiej pod budowę „miasteczka akademickiego – przyszłej politechniki”. Formalną decyzję o otrzymaniu tych terenów ( 12 ha i 439 m2) uzyskano dopiero 2.06.1972 r., ale po niezbędnych przygotowaniach już w roku 1966 rozpoczęto budowę pierwszego obiektu dydaktycznego na terenie przewidywanej lokalizacji miasteczka. Część laboratoryjną tego obiektu przekazano Uczelni w listopadzie 1967 r., zaś część z salami audytoryjnymi – rok później. Tak powstał główny gmach Wydziału Elektrycznego.

Równolegle z budową gmachu Wydziału Elektrycznego prowadzono intensywne prace obejmujące generalne założenia inwestycyjne budowy całego kompleksu obiektów Wyższej Szkoły Inżynierskiej, a w przyszłości – politechniki. Dane wyjściowe potrzeb trzy- wydziałowej wyższej szkoły technicznej, która w 1980 r. miała kształcić 6 tys. studentów, opracował prof. Ludwik Uzarowicz z Politechniki Warszawskiej.

Makieta miasteczka akademickiego przy ul. Nadbystrzyckiej

Stworzone na ich podstawie założenia inwestycyjne zatwierdziła Rada Szkoły w dniu 25.01.1966 r. Opracowanie to pozytywnie zaopiniowała Komisja Oceny Projektów Inwestycyjnych Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego w dniu 11.10.1966 r., a przez Ministra zostało zaakceptowane 14.11.1966 r. Inwestorem budowy tego kompleksu z polecenia Ministerstwa został Zarząd Inwestycji Szkół Wyższych w Lublinie, który natychmiast zlecił opracowanie architektoniczne przyszłych obiektów Szkoły trzem biurom projektowym.

Opracowane projekty były oceniane publicznie przez mieszkańców Lublina oraz formalnie przez Miejską Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną. Zaaprobowany został projekt z lubelskiego „Miastoprojektu”, opracowany przez architektów: Jerzego Androsiuka, Stanisława Fijałkowskiego oraz Ritę i Tadeusza Nowakowskich (oprac. konstrukcji - Irmina i Zbigniew Pawłowscy, instal. sanitarne – Zdzisław Lachus, instal. elektryczne – Cyprian Skwarek, drogi i kształt. terenu – Jerzy Sierzpowski).

W "miasteczku akademickim" wg projektu przewidziano obiekty dydaktyczne z salami wykładowymi, laboratoriami i warsztatami, bibliotekę uczelnianą, dom społeczno-usługowy, stołówkę studencką, salę estradową, domy studenckie dla 1,4 tys. osób, hotel asystenta dla 350 osób, obiekty sportowe i rekreacyjne. Łączna kubatura „miasteczka” miała wg projektu wynosić 283 tys.m3, a powierzchnia użytkowa – 65 tys. m2. Tereny przeznaczone pod zabudowę obejmowały obszar zlokalizowany pomiędzy rzeką Bystrzycą oraz ulicami: Nadbystrzycką, Wapienną i Zakole.

Centrum Miasteczka miał stanowić plac, położony równolegle do ulicy Nadbystrzyckiej, zamknięty podłużnym budynkiem wydziału ogólnotechnicznego i na skrzydłach dwoma budynkami wydziałów: budownictwa i mechanicznego. Cztery niskie budynki: rektorat, biblioteka, dom społeczno–usługowy i stołówka pracownicza miały oddzielić część dydaktyczną miasteczka od domów studenckich.

Interesująca i bardzo śmiała wizja lubelskich architektów zaczęła być realizowana w dość dobrym tempie, ale kryzys lat 80-tych i inne względy sprawiły, że raczej nie zostanie ona w pełni sfinalizowana już nigdy.

Wielki plac budowy - najbliżej ul. Nadbystrzyckiej - gmach Instytutu Przetwarzania i Użytkowania Energii Elektrycznej, za nim widoczny dźwig obsługujący budowę gmachu Instytutu Technologii i Eksploatacji Maszyn, z prawej strony widoczny gmach Instytutu Inżynierii Budowlanej i Sanitarnej - w budowie

Budowę części socjalno-mieszkaniowej projektu rozpoczęto już w 1969 r. i w październiku roku 1972 oddano do użytku pierwszy dom akademicki (o pow. użytkowej 4,1 tys. m kw. dla 380 studentów). W drugiej połowie 1971 r. przystąpiono do robót ziemnych pod budowę gmachów: Wydziału Mechanicznego i Budownictwa Lądowego. Wiosną 1973 r. oddano do użytku drugi dom akademicki, zaś kolejne dwa identyczne domy wybudowano do roku 1975.

Z planowanych pięciu domów akademickich, zrealizowano tylko cztery(na około 1,4 tys. miejsc) i wówczas uznano, że to zaspokaja potrzeby Uczelni. W roku 1975 oddano do użytku okazały budynek dla Instytutu Inżynierii Budowlanej i Sanitarnej (o pow. 6,8 tys. m2) wraz z kompletnym wyposażeniem sal i laboratoriów. W roku 1977 Uczelnia otrzymała do użytkowania budynek główny obiektu Instytutu Technologii i Eksploatacji Maszyn (o pow. 11.5 tys. m kw.) z częścią laboratoryjną i audytoryjną wraz z odpowiednim wyposażeniem oraz stołówkę studencko-pracowniczą umożliwiającą obsługę 2200 konsumentów.

Gmach Instytutu Technologii i Eksploatacji Maszyn (od strony wschodniej)

Realizacja dalszych obiektów, ze względu na ogólny kryzys gospodarczy, nie została podjęta. Tak więc założenia projektu budowy „miasteczka” wykonano tylko w części, nie pobudowano bowiem: piątego bloku studenckiego, budynku Wydziału Ogólnotechnicznego, części laboratoryjnej (niskiej) Instytutu Technologii i Eksploatacji Maszyn, biblioteki, rektoratu, hotelu asystenta, poligonu budownictwa oraz obiektów sportowych.

W tej sytuacji władze Uczelni podjęły wysiłek przeprowadzenia remontu budynków po Technikum Mechanizacji Rolnictwa, otrzymanych już wcześniej (1972 r.) od Władz Miasta, a zlokalizowanych na terenach przekazanych Uczelni pod zabudowę. Wszystkie obiekty tego zespołu budynków były bardzo zniszczone, część z nich więc wyburzono, a główny budynek (o pow. użytkowej ok. 5 tys. m kw.) zaadoptowano dla celów dydaktycznych.

Przeprowadzono również remont kapitalny budynku otrzymanego od władz miasta w 1972 r., zlokalizowanego przy ulicy Okopowej. W budynku tym znalazł swoją siedzibę uczelniany Ośrodek Obliczeniowy.

Część socjalna miasteczka akademickiego - po lewej widoczne domy studenckie, po prawej budynek stołówki

Zbliżał się rok 1973, rok kończący drugie dziesięciolecie istnienia Uczelni. Dokonajmy więc chociaż ogólnego oglądu jej stanu i kondycji u progu trzeciego dziesięciolecia.

Wszystkie ważniejsze decyzje i stanowiska dotyczące spraw bieżących i rozwoju Uczelni były ustalane przez Senat.

Uroczysta inauguracja roku akademickiego w Wyższej Szkole Inżynierskiej

Senat Uczelni (do czerwca 1973 r.) stanowili: rektor – doc. mgr inż. Stanisław Podkowa, prorektor ds. nauczania – doc. mgr inż. Seweryn Bobiński, prorektor ds. Nauki – doc. mgr inż. Ryszard Cylc, dziekan wydziału Budownictwa Lądowego – doc. dr inż. Stanisław Matyaszewski, dziekan Wydziału Mechanicznego – doc. dr inż. Jerzy Budzyński, dziekan Wydziału Elektrycznego – doc. mgr inż. Romuald M. Krzywicki, sekretarz KU PZPR dr inż. Marian Sońta, kierownik Biblioteki Głównej - Anna Ziemecka, kierownik Szkolenia Wojskowego – płk. inż. Michał Junak, kierownik Międzywydziałowego Zespołu Nauk Ekonomicznych i Społecznych – doc. dr Adolf Zdżyłowski oraz przedstawiciele rad wydziałów, wykładowców, asystentów, przewodniczący komisji rektorskich ds. badań naukowych, spraw rozwoju kadry naukowo-dydaktycznej, przedstawiciele ZNP, ZSP, ZMS i (w 1973 r.) SZSP.

W swoich działaniach Senat czynił szczególne starania o wzrost autorytetu Szkoły. Realizowano ten cel poprzez rozwój kwalifikacji kadry, wzrost ilościowy i merytoryczny poziomu wydawnictw uczelnianych, powszechne włączanie pracowników w prace na rzecz przemysłu i gospodarki i wreszcie – uczestnictwo w stowarzyszeniach i towarzystwach naukowych, radach naukowych innych instytucji, komitetach oraz komisjach PAN.

Najstarszy i największy w Szkole Wydział Mechaniczny obejmował osiem zespołów tematycznych i zarazem – przedmiotowych: Zespół i Pracownię Podstaw Konstrukcji Maszyn, Zespół i Pracownię Termodynamiki Technicznej i Energetyki Cieplnej, Zespół i Pracownię Materiałoznawstwa i Technologii Obróbki Plastycznej, Zespół i Pracownię Technologii Budowy Maszyn, Zespół i Pracownię Obróbki Skrawaniem oraz Obrabiarek, Zespół i Pracownię Eksploatacji Pojazdów Samochodowych, Zespół Mechaniki Technicznej i Pracownię Wytrzymałości Materiałów oraz Zespół i Pracownię Chemii. Funkcję dziekana tego Wydziału pełnili kolejno: doc. mgr inż. Stanisław Podkowa (16.05.1953 – 1.04.1964 r), doc. mgr inż. Seweryn Bobiński (1.09.1964 – 31.09.1966 r), doc. mgr inż. Ryszard Cylc (1.10.1966 – 31.09.1969 r), doc. dr inż. Jerzy Budzyński (1.02.1970 – 31.09.1973 r). W 1973 r. zatrudnionych było w Wydziale dziewięciu docentów, tj.: Seweryn Bobiński, Jerzy Budzyński, Ryszard Cylc, Wacław Jaśkiewicz, Tadeusz Komecki, Stanisław Podkowa, Kazimierz Szabelski, Zbigniew Ratajewicz i Kazimierz Zagórski. Ponadto z poszczególnymi zespołami współpracowali profesorowie-naukowcy z innych ośrodków: Jerzy Dowkont, Eugeniusz Górski, Jerzy Krzemiński, Jerzy Lancendorfer, Zbigniew Mazurkiewicz, Janusz Tymowski, Ludwik Uzarowicz, Janusz Haman, Andrzej Zdanowicz i Romuald Zwoliński. W ramach kierunku studiów mechanika w Wydziale prowadzone były specjalności: technologia budowy maszyn, obróbka skrawaniem i obrabiarki oraz technologia przeróbki plastycznej metali. W zakresie badań naukowych Wydział współpracował z: Instytutem Politechnicznym w Rydze, Wyższą Szkołą Techniczną w Karl-Marx-Stadt, Wyższą Szkołą Techniczną w Koszycach, Instytutem Obróbki Skrawaniem w Krakowie, Instytutem Techniki Samochodowej w Warszawie i innymi ośrodkami.

Wydział Elektryczny przez cały czas swojego istnienia (od 1964 – 1973) kierowany był przez dziekana doc. mgr inż. M. Romualda Krzywickiego. Jego strukturę wewnętrzną stanowiły: Zespół i Pracownia Elektrotechniki, Zespół i Pracownia Maszyn i Napędów Elektrycznych, Zespół i Pracownia Miernictwa Elektrycznego, Zespół i Pracownia Automatyki i Elektroniki oraz po likwidacji Wydziału Ogólnotechnicznego (w 1968 r.) – Zespół i Pracownia Fizyki Technicznej, Zespół Matematyki i Pracownia Metod Numerycznych. W Wydziale pracowali docenci: Bogdan Banasiewicz, Tadeusz Janowski, Leonid Kacejko, Romuald M. Krzywicki, Tadeusz Latocha, Kazimierz Majdiuk, Barbara Piłat oraz Profesor Politechniki Warszawskiej Zdzisław Grunwald. Po uzyskaniu odpowiednich – jak na ówczesne możliwości – warunków lokalowych, Wydział Elektryczny rozwijał się bardzo dynamicznie. Dzięki przychylności Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego do pracy w tym Wydziale przeszło z Politechniki Łódzkiej kilku docentów i adiunktów, podjęto energiczne działania na rzecz tworzenia pracowni badawczych i zdobywania stopni naukowych. W roku 1969 zorganizowano przy Wydziale Elektrycznym Zaoczne Studium Doktoranckie Politechniki Warszawskiej; jego kierownikiem został prof. Z. Grunwald. Na kierunku elektrotechnika Wydział kształcił w zakresie specjalności elektrotechnika przemysłowa. Prowadzono szeroką współpracę z zakładami przemysłowymi oraz ośrodkami naukowymi w kraju i za granicą.

Wydział  Budownictwa Lądowego obejmował: Zespół i Pracownię Budownictwa Miejskiego i Przemysłowego, Zespół Mechaniki Budowli, Zespół Konstrukcji Budowlanych, Zespół Budowy Dróg i Ulic, Zespół Geometrii Wykreślnej i Rysunku Technicznego, Zespół Urządzeń Sanitarnych, Pracownię Mechaniki i Konstrukcji Budowlanych. W ramach kierunku budownictwo – Wydział kształcił w zakresie następujących specjalności: budownictwo miejskie i przemysłowe, technologia elementów budowlanych i prefabrykatów, drogi i ulice oraz inżynieria sanitarna. Przez cały czas, od powstania Wydziału jego dziekanem był doc. dr inż. Stanisław Matyaszewski. Na stanowiskach profesorów i docentów pracowali: Janusz Kwiatkowski, Stanisław Matyaszewski i Mieczysław Mołdawa. Współpracowali z Wydziałem profesorowie Politechniki Warszawskiej: Zbigniew Pancewicz, Kazimierz Dąbrowski, Zbigniew Grabowski i Henryk Czudek. Podstawowym ograniczeniem rozwoju Wydziału był ostry niedobór kadr naukowych.

Ogromny wysiłek całej Uczelni skierowany był na tworzenie laboratoriów studenckich. Jest oczywistym, iż w szkole technicznej stanowią one podstawę wszelkiej niemal działalności dydaktycznej. Jako pierwsze zorganizowano laboratoria: wytrzymałości materiałów (1956/57 – tworzył go Marian Mastalerz), materiałoznawstwa (1962/63 – tworzył je Wacław Jaśkiewicz), fizyki (1963/64 - budowali je głównie Edward Śpiewla i Jerzy Meldizon, a później Janusz Skierczyński i Ryszard Żołnierczuk) oraz chemii (w roku 1964/65 – organizowali je Kazimierz Zagórski i Zbigniew Ratajewicz przy wydatnej pomocy Andrzeja Waksmundzkiego – profesora UMCS).

Niektóre z budowanych laboratoriów miały charakter dydaktyczny bądź naukowo-dydaktyczny, inne wyłącznie naukowy. W roku 1973 funkcjonowało w Uczelni 30 laboratoriów, w większości wyposażonych w aparaturę i urządzenia - dobrze bądź bardzo dobrze. Coraz częściej powstawały sytuacje, że nasi pracownicy wykonywali badania, przygotowywali rozprawy doktorskie i habilitacyjne w oparciu o wyniki badań realizowanych pod kierunkiem profesorów z innych ośrodków ale na własnej aparaturze i we własnych laboratoriach.

W roku 1973 w Uczelni zatrudnionych było ponad 650 osób, w tym około 280 pracowników naukowo-dydaktycznych. W formie studiów dziennych, wieczorowych i zaocznych kształciło się około 3400 osób, w tym - co warto podkreślić – już około 1600 na studiach dziennych. Usprawniono i poszerzono działalność jednostek organizacyjnych międzywydziałowych – zarówno dydaktycznych, jak też wspomagających proces kształcenia. Należały do nich: Studium Języków Obcych (istniejące od 1969 r. – zatrudnienie 16 osób), Pracownia Nowych Technik Nauczania (istniejące od 1965 r. – zatrudnienie 6 osób), Studium Wychowania Fizycznego(istniejące od 1965 r. – zatrudnienie 8 osób), Zespół Nauk Politycznych i Społecznych (istniejący od 1967 r. – zatrudnienie 15 osób), Ośrodek Wyszkolenia Wojskowego (istniejący od roku 1965 – zatrudnienie 8 osób). 

Potrzeby wydawnicze, zwłaszcza w zakresie skryptów (ówczesny rynek podręczników był bardzo skromny) sprawiły, że podjęto duży wysiłek zmierzający do utworzenia własnych wydawnictw. W roku 1967 powołana została Samodzielna Sekcja Wydawnicza, której organizatorem była Janina Stelmach. Bardzo szybko powstał plan wydawniczy, obejmujący 30 tytułów o łącznej objętości 320 arkuszy wydawniczych. Podejmując spory wysiłek, zakupiono aparaturę powielaczową i kserograficzną oraz zaadaptowano pomieszczenia dla potrzeb poligraficznych. Cztery miesiące później, tj. w kwietniu 1968 r. wydano pierwsze skrypty uczelniane: „Ćwiczenia laboratoryjne z fizyki” oraz „Ćwiczenia z chemii technicznej”. W maju 1969 r. powstało w Uczelni kolegium redakcyjne w składzie: Seweryn Bobiński, Kazimierz Majdiuk, Jerzy Olejnik, Barbara Piłat, Bolesław Szmygin oraz Tadeusz Wiśniewski. W październiku 1969 r. wydano pierwszy Zeszyt Naukowo-Techniczny, dotowany przez Towarzystwo Przyjaciół WSInż., a w roku 1972 zaczęto w sposób ciągły wydawać oddzielne serie dla poszczególnych dyscyplin naukowych: matematyki, fizyki, chemii, budownictwa, elektryki i mechaniki. W dniu 10.03.1971 r. utworzono Komitet Wydawnictw Uczelnianych, któremu przewodniczył doc. dr Zbigniew Ratajewicz, zaś poszczególne działy prowadzili: doc. dr Barbara Piłat (nauki podstawowe), doc. dr inż. Kazimierz Majdiuk (elektryka) i dr Antoni Malicki (mechanika). Do roku 1973, a więc w ciągu 5-ciu lat zdołano wydać 50 tytułów o łącznej objętości 500 arkuszy wydawniczych, w tym 38 skryptów i 9 wydawnictw naukowych. W marcu 1973 r. Sekcję przekształcono w Dział Wydawnictw WSInż. 

Podobnie jak wydawnictwa, istotne znaczenie wspomagające działalność podstawową Uczelni miało powstanie i rozwój biblioteki. Kierownictwo szkoły od początku jej istnienia miało świadomość, że biblioteka, to jakby „uniwersalne laboratorium” niezbędne dla wszystkich pracowników i wszystkich studentów. Gromadzono więc podręczniki, skrypty, normy techniczne, ale dopiero po 1956 r. – zatrudniona w tym celu Anna Ziemecka, zaczęła to robić ze znawstwem, skrupulatnie i bardzo systematycznie. Wcześniejsze doświadczenia z pracy na stanowisku redaktora w wydawnictwie „Książnica Atlas” oraz półtoraroczny kurs podyplomowy bibliotekarski istotnie ułatwiły jej wywiązywanie się z roli organizatora biblioteki – od podstaw. Do roku 1958 organizowała zbiory w jednym niedużym pomieszczeniu Państwowych Szkół Budownictwa ( przy Al. Racławickich 7 A). W 1958 r. dla potrzeb biblioteki wydzielono w Pałacu Sobieskich, w prawej oficynie – trzy pokoje, gdzie ulokowano zbiory oraz zorganizowano wypożyczalnię i czytelnię złożoną z 2 stolików. W roku 1973 w bibliotece zatrudniano już 16 pracowników. Zbiory, wypożyczalnię i czytelnię przeniesiono do nowo wybudowanego gmachu Międzyuczelnianej Biblioteki, zlokalizowanej przy ulicy Nowotki 11 (obecnie ul. Ks. Radziszewskiego). Począwszy od 1959 r. Biblioteka otrzymywała każdego roku pewne kwoty w ramach dotacji na zakup książek, czasopism naukowych i wydawnictw do zbiorów specjalnych.

Do najstarszych jednostek międzywydziałowych należy Pracownia Nowych Technik Nauczania. Powstała z inicjatywy doc. mgr inż. Seweryna Bobińskiego. Założenia i kierunki pracy tej jednostki zaproponował prof. dr hab. inż. Jacek Orzechowski, profesor Wyższej Szkoły Rolniczej (później Akademii Rolniczej) w Lublinie. Pracownia dostosowywała największe sale audytoryjne w wydziałach do wyświetlania filmów, uzbrajała sale wykładowe w techniczne środki wspomagające proces dydaktyczny (projektory filmów naukowych, rzutniki itp.), podejmowała próby kręcenia wstawek filmowych i krótkich filmów dydaktycznych, organizowała i prowadziła kursy fotografii i obsługi aparatury wspomagającej wykłady, wykonawstwa mikrofilmów, zdjęć i odbitek fotograficznych dla celów dydaktycznych i naukowych. Za najważniejszą formę działalności Pracowni (a później – po roku 1973 Zakładu Nowych Metod i Technik Nauczania) należy jednak uznać cykliczne wykłady pedagogiczne, głoszone przez poszczególnych jej pracowników dla zespołów przedmiotowych a później zakładów i katedr oraz współorganizowanie całego cyklu konferencji dydaktycznych – uczelnianych i ogólnopolskich. Inicjatorem i głównym realizatorem tych przedsięwzięć był jeden z kierowników Pracowni – mgr Piotr Grabarz.

Studium Języków Obcych powołano w 1964 r., a jego kierownikiem został mgr Jan Serafin. Rok wcześniej zatrudniono pierwszą etatową pracownicę – lektora języka rosyjskiego, mgr Alicję Borowską. W roku 1973 w Studium pracowało 16 lektorów, w tym jeden ze stopniem doktora, prowadzono zajęcia w zakresie czterech języków nowożytnych: angielskiego, rosyjskiego, francuskiego i niemieckiego (nieco później pojawiła się możliwość nauczania języka hiszpańskiego i esperanto). W roku 1965 kierownictwo Studium powierzono mgr Kazimierze Asarabowskiej.

Zasadnicze rozszerzenie szkolenia wojskowego wiąże się z decyzją o utworzeniu w WSInż. studiów dziennych w roku 1965. Od marca 1965 r. kierownikiem Wyszkolenia Wojskowego w WSInż. był płk. inż. Michał Junak, oficer frontowy o dobrym przygotowaniu technicznym. Wobec braku pomieszczeń, zajęcia z przysposobienia obronnego odbywały się w WSR i salach wynajmowanych. W roku 1971 Uczelnia otrzymała w użytkowanie barak przy ulicy Langiewicza 14, przekazany przez Wojewódzkie Zjednoczenie Przedsiębiorstw Gospodarki Komunalnej. W baraku tym zorganizowano wzorowy ośrodek szkolenia powszechnej samoobrony. Wykłady prowadzili oficerowie Ośrodka tj.: Eugeniusz Wierzchowski, Władysław Jagiełło, Bożydar Pazderski i Michał Junak. W krótkim czasie Ośrodek został wyróżniony jako jeden z najlepszych w kraju.

Studium Wychowania Fizycznego powstało w 1965 r., a więc w związku z decyzją o prowadzeniu studiów dziennych. Od początku jego powstania aż do chwili przejścia na emeryturę, kierował nim mgr Witold Stępniak. W 1973 r. młodzież związana z Klubem AZS, a trenująca pod okiem nauczycieli: mgr Danuty Welcz (sekcja narciarska), mgr Stanisława Koprianiuka (sekcja piłki siatkowej), mgr Witolda Stępniaka (sekcja piłki nożnej), mgr Jarosława Grocholskiego (sekcja piłki ręcznej, szachy) osiągnęła pierwsze wyraźne sukcesy sportowe w grupie uczelni technicznych w kraju.

Międzywydziałowy Zespół Nauk Politycznych i Społecznych powstał dopiero w 1967 r. Wcześniej nauczanie przedmiotów ekonomicznych i społecznych realizowali nauczyciele akademiccy UMCS w Lublinie. W 1973 r. Zespół liczył 13 pracowników, w tym trzy osoby ze stopniem doktora i jeden docent. Zespołem kierował doc. dr Adolf Zdżyłowski, specjalista w zakresie gospodarki materiałowej.

Zespoły Matematyki, Fizyki i Chemii miały zawsze charakter jednostek międzywydziałowych, pomimo zmieniającej się przynależności organizacyjnej do różnych wydziałów. Począwszy od 1953 r., nauczanie matematyki w WSInż. realizowali pracownicy UMCS, a przede wszystkim prof. dr hab. Adam Bielecki, mgr Urszula Hirszfeld i dr Stanisław Dobrzycki. W roku 1964 dr Stanisław Dobrzycki związał się etatowo z WSInż., gdzie z dużym zaangażowaniem rozpoczął organizowanie Pracowni Matematyki. Przekonał cały szereg osób zatrudnionych w UMCS i w szkołach średnich Lublina do przejścia do WSInż. Byli to: Barbara Piłat, Bogumiła Gut, Janina Burdzy; od roku 1965: Zdzisław Grodzki, Franciszek Jabłoński, Franciszek Kudelski, Witold Tym, a od roku 1966 – Stanisław Kuś i Edward Zmysłowski. Kiedy Pracownię przekształcono w Zespół Matematyki, jego kierownictwo powierzono doc. dr Barbarze Piłat. Od 1970 r. doc. B. Piłat kierowała również Pracownią Metod Numerycznych. Zespół dość szybko okrzepł i obok pracy dydaktycznej podjął także prace naukowe, współpracując w tym zakresie z pracownikami naukowymi UMCS, w tym w szczególności z: E. Złotkiewiczem, M. Maksym, D. Szynalem, M. Piłatem, A. Wesołowskim i J. Waniurskim.

W pierwszych 10-ciu latach istnienia WSInż. studenci tej Uczelni zajęcia dydaktyczne z fizyki odbywali z kadrą oraz w laboratoriach i salach UMCS. Początkowo nauczanie fizyki nadzorował prof. dr hab. Stanisław Ziemecki, a po jego śmierci doc. dr Stefan Wieluński, późniejszy długoletni kierownik Zakładu Fizyki Medycznej AM w Lublinie. Pierwszymi fizykami zatrudnionym w WSInż. byli: mgr Edward Śpiewla (od 1.09.1963), oraz mgr Jerzy Meldizon (od 1.10.1965 – wcześniej na części etatu). Pracownia studencka z fizyki powstała, jako jedna z pierwszych w Uczelni, w roku 1963. Dnia 1.10.1964 r. przeszedł z UMCS do pracy w WSInż. mgr Janusz Skierczyński, uczeń i współpracownik prof. S. Ziemeckiego. W roku 1965 utworzono Zespół i Pracownię Fizyki, a kierownikiem został J. Skierczyński, pełniąc tę funkcję prawie 20 lat.

Zajęcia dydaktyczne z chemii studenci WSInż. odbywali dziękiwspółpracy z Akademią Medyczną w Lublinie. Realizowali je Kazimierz Zagórski i Danuta Sobolewska, a po 1965 r. również Zbigniew Ratajewicz, Janusz Matusewicz, Lech Mierzwa i inni. Kiedy zespół się rozrósł, utworzono Pracownię Chemii Technicznej, której kierownikiem został mianowany doc. dr Zbigniew Ratajewicz oraz Zespół Chemii Technicznej, którym kierował doc. dr hab. Kazimierz Zagórski.

Przedstawione pokrótce początki organizacyjne poszczególnych jednostek organizacyjnych odzwierciedlają trudności z jakimi borykała się Uczelnia w swoim pierwszym 20-leciu działalności.

Rok 1973 był okresem doniosłych zmian w historii Uczelni. Był to rok obchodów 20-lecia jej istnienia i w maju tegoż roku Uczelnia uzyskała prawo kształcenia wg jednolitych programów studiów magisterskich, realizowanych dotąd tylko w politechnikach. Możliwość nadawania absolwentom tytułu "magistra – inżyniera" było istotnym przełomem w drodze do uzyskania pełnych praw akademickich.

W tym roku, 24 czerwca zmarł główny organizator i wieloletni rektor Uczelni doc. mgr inż. Stanisław Podkowa. W sierpniu tegoż roku Minister Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki powołał na stanowisko rektora WSInż. doc. dr hab. inż. Włodzimierza Sitko, pracownika Politechniki Śląskiej w Gliwicach, wielce uzdolnionego i mimo młodego wieku – bardzo już doświadczonego organizatora kształcenia i badań naukowych. Z inicjatywy nowego rektora dokonano wielu zmian w strukturze organizacyjnej Uczelni. Najważniejszą zmianą było wprowadzenie struktury bezwydziałowej, zgodnie z pojawiającymi się wówczas tendencjami w uczelniach zawodowych. Powołano cztery instytuty, działające na prawach wydziału oraz szereg jednostek pozainstytutowych. Dotychczasowe zespoły i pracownie przedmiotowe przemianowano w zakłady dydaktyczne, których celem było organizowanie i realizacja procesu dydaktycznego. Badania naukowe i rozwój kadry nadzorowały dyrekcje poszczególnych instytutów, powołując dla określonych zadań badawczych odpowiednie zespoły naukowe. Kierownikami tych zespołów byli w większości „samodzielni” pracownicy naukowo-dydaktyczni, a także wyróżniający się aktywnością naukową – adiunkci. Przy stosunkowo skromnym potencjale kadrowym i laboratoryjnym, umożliwiało to skuteczniejsze ukierunkowanie wysiłków na prace i tematykę, uznawanych przez rady instytutów za szczególnie ważne i perspektywiczne.

Te i im podobne działania zmierzały – z jednej strony – do koncentracji możliwości badawczych i krzepnięcia specjalizacji naukowych poszczególnych zespołów, z drugiej zaś, do profilowania działalności Uczelni dla rzeczywistych potrzeb dość szybko rozwijającej się w tym okresie gospodarki narodowej i powstającego Lubelskiego Zagłębia Węglowego.

W miesiącach wakacyjnych 1973 r. powołani zostali nowi prorektorzy: ds. nauczania i wychowania – doc. dr inż. Kazimierz Szabelski (1973-1981), ds. nauki – doc. dr inż. Tadeusz Latocha (1973-1974), a później: – doc. dr inż. Tadeusz Janowski (1975-1981); nowo utworzoną funkcję prorektora ds. rozwoju Uczelni objął prof. dr inż. Tadeusz Opolski (1978-1981). W listopadzie 1973 r. powołani zostali dyrektorzy i zastępcy dyrektorów instytutów. Funkcje dyrektorów powierzono: w Instytucie Technologii i Eksploatacji Maszyn – doc. dr inż. Marianowi Sońcie, w Instytucie Inżynierii Budowlanej i Sanitarnej – doc. dr hab. inż. Jerzemu Gryczowi, w Instytucie Przetwarzania i Użytkowania Energii Elektrycznej - doc. dr inż. Tadeuszowi Janowskiemu oraz w Instytucie Organizacji i Zarządzania - doc. dr hab. inż. Włodzimierzowi Sitko, ówczesnemu Rektorowi Uczelni.

Wprowadzona struktura instytutowa Uczelni – z niewielkimi zmianami – istniała 11 lat, warto więc przypomnieć szczegółowiej stan organizacyjny Szkoły z tego okresu. Podstawowymi jednostkami organizacyjnymi były instytuty działające na prawach wydziału. W ramach instytutów funkcjonowały zakłady dydaktyczne i zespoły naukowe. Ponadto istniało siedem jednostek organizacyjnych międzyinstytutowych.

W strukturze Instytutu Technologii i Eksploatacji Maszyn występowały zakłady dydaktyczne: Mechaniki Stosowanej i Inżynierii Materiałowej, Technologii Maszyn, Samochodów i Ciągników, Maszyn Górniczych, Obróbki Plastycznej, Maszyn Spożywczych oraz stałe zespoły naukowe: Technologii Obróbki Wiórowej i Montażu (kierownik – Eugeniusz Górski), Inżynierii Materiałowej (kierownik – Andrzej Weroński), Maszyn Górniczych(kier. – Tadeusz Opolski), Dynamiki i Wytrzymałości Materiałów (kier. – Kazimierz Szabelski), Pojazdów Samochodowych (kier. – Krzysztof Wituszyński),Technologii Obróbki Bezwiórowej (kier. – Robert Sikora). Instytut kształcił magistrów- inżynierów i inżynierów na dwóch kierunkach studiów: mechanice (w zakresie specjalności – maszyny i urządzenia przemysłu spożywczego, samochody i ciągniki, technologia maszyn) oraz od roku 1976 – górnictwie i geologii (w zakresie specjalności – maszyny i urządzenia górnicze oraz wiertnicze). W latach 1975-1978 Instytut prowadził także studia magisterskie uzupełniające dla inżynierów-mechaników.

W ramach Instytutu Przetwarzania i Użytkowania Energii Elektrycznej działały zakłady dydaktyczne: Podstaw Elektrotechniki, Elektroenergetyki, Automatyki i Pomiarów, Elektryfikacji i Automatyzacji Kopalń oraz stałe zespoły naukowe: Elektrotechnologii (kier.- Tadeusz Janowski), Optymalizacji w Elektroenergetyce (kier. – Stanisław Góra), Automatyki Procesów Przemysłowych (kier.- Tadeusz Latocha), Elektrycznych Maszyn Szybkobieżnych (kier. – Jan Skwarna), Aparatury Kontrolno-Pomiarowej (kier. – Wiesław Lasocki). Instytut kształcił magistrów-inżynierów i inżynierów na kierunku studiów elektrotechnika, w zakresie specjalności: przetwarzanie i użytkowanie energii elektrycznej, elektroenergetyka oraz na kierunku górnictwo i geologia w zakresie specjalności – automatyzacja i elektryfikacja kopalń. W latach 1975–78 Instytut prowadził uzupełniające studia magisterskie, a później studia podyplomowe racjonalnego użytkowania energii elektrycznej w przemyśle.

W Instytucie Inżynierii Budowlanej i Sanitarnej istniały zakłady dydaktyczne: Technologii i Organizacji w Budownictwie, Konstrukcji Budowlanych, Budownictwa Komunikacyjnego, Geotechniki i Geodezji i Inżynierii Środowiska oraz zespoły naukowe: Budownictwa (kier.- Wiesław Nurek),Teorii Bezpieczeństwa Konstrukcji (kier.- Jerzy Grycz), Budownictwa Drogowego(kier.- Edward Olędzki), Geotechniki (kier. –Bazyli Bowanko),Kształtowania i Ochrony Środowiska (kier.- Kazimierz Skalski). Instytut kształcił magistrów-inżynierów i inżynierów na dwóch kierunkach studiów: budownictwa (w zakresie specjalności – technologia i organizacja budownictwa, drogi, ulice, lotniska) i inżynieria środowiska (w zakresie specjalności – urządzenia sanitarne).

W Instytucie Inżynierii Budowlanej i Sanitarnej istniały zakłady dydaktyczne: Technologii i Organizacji w Budownictwie, Konstrukcji Budowlanych, Budownictwa Komunikacyjnego, Geotechniki i Geodezji i Inżynierii Środowiska oraz zespoły naukowe: Budownictwa (kier.- Wiesław Nurek),Teorii Bezpieczeństwa Konstrukcji (kier.- Jerzy Grycz), Budownictwa Drogowego(kier.- Edward Olędzki), Geotechniki (kier. –Bazyli Bowanko),Kształtowania i Ochrony Środowiska (kier.- Kazimierz Skalski). Instytut kształcił magistrów-inżynierów i inżynierów na dwóch kierunkach studiów: budownictwa (w zakresie specjalności – technologia i organizacja budownictwa, drogi, ulice, lotniska) i inżynieria środowiska (w zakresie specjalności – urządzenia sanitarne).

W roku 1978 powołano Instytut Matematyki, Fizyki i Chemii. Instytut nie pełnił funkcji wydziału, lecz w zintegrowany sposób realizował badania naukowe oraz dydaktykę w zakresie dyscyplin podstawowych. Instytut tworzyły trzy Zakłady: Matematyki Stosowanej, Fizyki Technicznej i Elektrochemii oraz Zespoły Naukowe: Zastosowań Matematyki w Technice (kier. - Barbara Piłat), Zastosowań Metod Fizyki Jądrowej (kier. – Rudolf Burek), Biofizycznych Podstaw Ochrony Środowiska (kier. Edward Śpiewla), Technologii Chemicznej i Elektrochemii (kier. – Iwo Pollo). Dyrektorem Instytutu był prof. dr hab.inż. Iwo Pollo (chemik), jego zastępcami: doc. dr Rudolf Burek (fizyk) oraz doc. dr Zdzisław Grodzki (matematyk).

Instytutowa struktura Uczelni sprzyjała rozwojowi badań naukowych oraz rozwojowi zawodowemu kadry naukowo-dydaktycznej. Rozwój własnej kadry nie nadążał jednak za rozbudową Uczelni, podjęto więc szerokie starania o pozyskanie do WSInż. kadr z innych ośrodków w kraju.

"Dom Pracy Twórczej Politechniki Lubelskiej" w Kazimierzu nad Wisłą (Góra Kwaskowa)

Dzięki pomocy władz miasta, WSInż. mogła zaoferować specjalistom spoza Lublina – mieszkania w przekazanym Uczelni domu mieszkalnym, tzw. rotacyjnym oraz w budownictwie miejskim. W tym okresie udało się pozyskać wielu wybitnych specjalistów – profesorów, a między innymi: Kazimierza Auleytnera, Stanisława Górę, Stanisława Grzybowskiego, Władysława Lecha, Olgierda Gedymina, Wacława Pieniądza, Roberta Sikorę, Kazimierza Skalskiego, Romana Zahaczewskiego, Krzysztofa Wituszyńskiego, Jerzego Zielińskiego i Tadeusza Konopińskiego.

To znaczące wzmocnienie kadry oraz osiągnięcie odpowiedniego poziomu badań naukowych umożliwiło uzyskanie uprawnień do nadawania stopnia doktora przez pierwszy Instytut w Uczelni – Instytut Przetwarzania i Użytkowania Energii Elektrycznej (decyzja z dnia 17.08.1977). Nagromadzenie kadry naukowej o wysokich kwalifikacjach wpłynęło również istotnie na poprawę jakości kształcenia i zdecydowany wzrost liczby kształconych (do około 4000 studentów w r. a. 1977/78).

Cała społeczność WSInż. z dużą determinacją działała na rzecz wzmacniania Uczelni i uzyskania "statusu politechniki". Działania te były inicjowane i realizowane przez nowe kierownictwa zakładów, instytutów i Uczelni – z jej rektorem W. Sitko, odnoszone jednakże w dużym stopniu do wcześniejszych ustaleń z dnia 9 marca 1973 r. W tym dniu w sali "Strych" Pałacu Sobieskich odbyło się posiedzenie poszerzonego kierownictwa Uczelni, któremu po raz ostatni przewodniczył rektor Stanisław Podkowa. Ustalano niezbędne przedsięwzięcia związane z przewidywanym wprowadzeniem od następnego roku akademickiego - jednolitych politechnicznych studiów. Zasadniczym punktem obrad stało się jednakże opracowanie planu działań inwestycyjnych, kadrowych i organizacyjnych, zmierzających do przemianowania WSInż. w Politechnikę Lubelską w ciągu 2-3 lat. Przygotowania potrwały nieco dłużej, gdyż konieczne było przyspieszenie budowy domów studenckich, gmachu Instytutu Inżynierii Budowlanej i Sanitarnej, gmachu Instytutu Technologii i Eksploatacji Maszyn, rozbudowa Uczelnianego Ośrodka Obliczeniowego, Uczelnianej Poligrafii i wykonanie wielu innych inwestycji.

Chór Akademicki - dyryguje prof. Tadeusz Chyła

Niezbędne było także dopasowanie struktury i jakości administracji centralnej i administracji w instytutach dla potrzeb uczelni akademickiej, powołanie nowych działów, sekcji i stanowisk, przebudowa lub likwidacja istniejących dotąd. Trudnym obszarem w przygotowaniach do przekształcenia, była zmiana zakresu tematycznego oraz poziomu merytorycznego pracowni i laboratoriów studenckich. Wymagało to bowiem nie tylko poważnych nakładów finansowych, ale również dużej inwencji i wyjątkowo dużego wkładu pracy w stosunkowo krótkim czasie. Ten okres był etapem znaczącego wzmocnienia się Uczelni i jej rozbudowy.

Dynamiczny rozwój ekstensywny Uczelni, uzyskiwane rezultaty badań naukowych, posiadane uprawnienia nadawania stopnia doktora nauk technicznych, stworzone ponad 35 pracowni i laboratoriów o – co najmniej – średnim lub dobrym poziomie technicznym i naukowym oraz rola, jaką Uczelnia zaczęła odgrywać w Regionie sprawiły, że w dniu 1.08.1977 r. Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie przekształcenia Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Lublinie w Politechnikę Lubelską.

Ten fakt oznaczał spełnienie się marzeń ludzi, którzy ideę utworzenia uczelni technicznej w Lublinie realizowali z ogromnym uporem od roku 1945. Był to również sukces całego środowiska akademickiego Lublina, lubelskiej kadry inżynieryjno-technicznej, społeczności akademickiej Uczelni i osobiście – ówczesnego rektora prof. dr hab. inż. W. Sitko z gronem współpracowników.

Rozporządzenie Rady Ministrów weszło w życie 1.10.1977 r. i w trakcie uroczystej Inauguracji Roku Akademickiego 1977/78, w obecności Prezesa Rady Ministrów Piotra Jaroszewicza, Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki prof. dr hab. inż. Sylwestra Kaliskiego, rektorów wyższych uczelni Lublina i kraju oraz wielu zaproszonych gości z uczelni krajowych i zagranicznych - rektor prof. W. Sitko stwierdził, że nadanie lubelskiej uczelni technicznej statusu politechniki stanowi skwitowanie, wykonanej przez społeczność Uczelni rzetelnej pracy, ale równocześnie zobowiązanie do konsekwentnych działań na rzecz wszechstronnego podnoszenia poziomu i znaczenia naszej Uczelni, jej stałego uczestnictwa w inicjowaniu i realizacji perspektywicznych kierunków rozwojowych makroregionu i kraju.

Źródła:

  1. Karaś R.: "Wieczorowa Szkoła Inżynierska – 10 lat w służbie techniki 1953-1963", LDP Lublin, 1963 r.
  2. Hirsz Z. J.: "Wyższa Szkoła Inżynierska w Lublinie 1953-1973", LZS Lublin, 1973r.
  3. Bobiński S. i inni red.: "Z historii wyższej uczelni technicznej Lublina", ZP UMCS u Lublinie, 1978 r.
  4. Janowski T.: "Badania naukowe w Politechnice Lubelskiej", Życie Szkoły Wyższej, nr 10, 1979 r.
  5. Janowski T.: "Politechnika Lubelska – jej wkład do nauki, kultury i gospodarki narodowej", w: "Dzieje Lubelszczyzny", t. V, Warszawa-Łódź, 1986 r.
  6. Filipek T.: "Z dziejów przemysłu maszynowego na Lubelszczyźnie", ZP MUSI Lublin, 2001.
  7. Archiwalia Uczelni oraz bezpośrednia współpraca i kontakty z wymienionymi osobami; uczestnictwo w części opisywanych wydarzeń.